Bir gün, lisede iken,
sınıfımdan bir oğlana rastladım eve dönerken.
Kayl idi ismi.
Okuldaki bütün kitaplarını sırtlamışa benziyordu.
Kendi kendime, "Neden biri okuldaki kitaplarını eve
getirsin cuma aksamı,
gerçekten hafız olmalı bu oğlan" diye düşündüm.
Benim haftasonum planlanmıştı bile
( partiler ve futbol, arkadaşlarımla),
omuzlarımı silktim ve yoluma devam
ettim.
Yoluma devam ederken, bir grup oğlanın ona dogru
koştuklarını gördüm.
Onu itelediler, bütün kitaplarını düşürttüler ve
çelmeleriyle oğlanı çamur
içine düşürdüler.
Gözlükleri uçup oğlandan üç metre öteye çimene düştü.
Oglan başını kaldırdı, gözlerinde derin bir acı gördüm.
Kalbim burkuldu oğlancık için.
Ona doğru sekeledim,
gözlüklerini bulmak için emeklerken gözündeki bir damla yaşı gördüm.
Gözlüklerini ona verirken "Serseri herifler" dedim.
Başka yapacak işleri yok sanki.
Bana baktı ve "Teşekkür ederim" dedi.
Kocaman bir gülümseme belirdi suratında.
Gerçekten minnetkarlık ifade eden bir gülümseme idi. Kitaplarını toparlamasına yardım ettim ve
nerede oturduğunu sordum.
Tesadüf ya, bize yakın oturuyormuş. Neden daha önce
gözüme çarpmadın diye sordum.
Daha önce özel okula gittiğini söyledi.
Daha önceden özel okula giden bir arkadaşım yoktu hiç.
Hep beraber eve yollandık ve kitaplarının
bir kısmını ben taşıdım.
Arkadas olunacak birine benziyordu.
...
"Arkadaslarımla beraber futbol oynamak ister misin?" dedim.
"Evet" dedi.
Haftasonunu beraber geçirdik, biraz daha tanıdım Kayl'i,
biraz daha ısındım
ve arkadaslarımda ondan hoşlandılar.
Pazartesi sabahı geldi ve Kayl bütün kitaplarıyla okula
dönüyordu.
Durdurdum ve "Bu kitapları hergün taşımakla güzel pazı
yapacaksın" dedim.
Güldü ve kitaplarının yarısını bana uzattı.
Ondan sonraki dört sene içinde Kayl ile çok iyi arkadaş olduk.
Okulun son yılında koleje gitmeyi düşünmeye başladık.
Kayl Georgetown kolejine karar verdi,
bende Duke kolejine gidecektim.
Arkadaşlığımızın süreceğinden emindim ve aramızdaki
kilometrelerin bunu
etkileyeceğini sanmıyordum.
O doktor olacaktı, bende futbol bursuyla iktisat
okuyacaktım.
Kayl sınıf birincisiydi.
Her zaman onun hafızlığıyla gırgır geçiyordum.
Sınıf birincisi oldugu için mezuniyet töreninde onun konuşma yapması gerekiyordu.
Çok memnundum ortaya çıkıpta konuşma yapmak
bana düşmediği için.
Mezuniyet günü Kayl'i gördüm.
Çok yakışıklıydı kerata.
Lise boyunca gelişen ve benliğini bulanlardandı Kayl.
Gerçekten oluştu pazıları ve gözlükler yakıştı da oğlana.
Bütün kızlar seviyordu onu, ve benden çok kız arkadaşı vardı.
Bazen kıskandım onu doğrusu.
Bugün o günlerden biriydi.
Heyecanlı olduğunu sezdim yapacağı konuşma dolayısıyla.
Sırtına yapıştırdım bir tane ve
" Aslan oğlan, becereceksin, korkma" dedim.
Bana o minnetkar dolu bakışıyla baktı ve gülümsedi.
"Teşekkürler" dedi.
Boğazını temizledi ve konuşmaya başladı:
"Mezuniyet, bizlere buraya kadar gelmemize yardim edenlere
teşekkür etme zamanıdır.
Anneniz, babanız, öğretmenleriniz, kardeşleriniz, belki antrenörleriniz...
Fakat en çok arkadaşlarınız...
Birisiyle arkadaş olmak o kişiye verebileceğiniz en büyük
hediyedir.
Sizlere bir hikaye anlatacağım şimdi."
Arkadaşıma inanılmaz bir ifade ile baktım, o, kalabalığa bizim ilk tanıştığımız günü anlatırken.
Tanıştığımız günün haftasonu intihar etmeyi planlamış
meğerse.
Annesi sonradan okula gidip acı içinde onun dolabını boşaltmak zorunda
kalmasın diye, o gün okuldaki dolabını tamamen
bosaltmış ve eve taşıyormuş.
Bana derinden baktı ve gülümsedi.
"Şans olarak kurtarıldım intihar etmekten.
Arkadaşım beni kurtardı bu faciadan."
Topluluk mırıldanmaya başladı, yakışıklı arkadaşımın hayatının en zor zamanını anlatmasıyla.
Annesi ve babasının bana baktıklarını ve minnet dolu
gülümsemelerini gördüm.
O ana kadar durumun bu kadar önemli olduğunu anlamamıştım.
Hareketlerinizin neticesini hiçbir zaman boşa vermeyin.
Küçük bir müdahale, diğerinin hayatını tamamen değiştirebilir.
İyiye veya kötüye.
Allah bizi bir araya getirdi birbirimizin hayatını etkilemeye.
Diğer kişilerde Allah'ı arayın.
Arkadaşlar melekler gibidir, bizi ayağa kaldırırlar
kanatlarımız uçmayi unutunca.
Ne başlangıç ne de son vardır.
Dün tarihtir.
Yarin bulmaca.
Bugün hediyedir....
.....
Bu yazı bir yerlerden alıntı ama çook beğendim ben!
umarım hep doğru insanlarla birlikte olur,
hep doğru insanlara rastlarsınız!!
kim bilir belki birgün
sizde
birilerinin
hayatını
yaptığınız ufacık bir iyilikle değiştirirsiniz!!
Sevgiler..
Saygılar.....
...
| 
